« مَنْ أَعَانَ مُؤْمِناً مُسَافِراً فَرَّجَ اللَّهُ عَنْهُ ثَلَاثاً وَسَبْعِينَ كُرْبَةً وَأَجَارَهُ فِي الدُّنْيا وَالْآخِرَةِ مِنَ الْغَمِّ وَالْهَمِّ وَنَفَّسَ كَرْبَهُ الْعَظِيمَ يَوْمَ يَعضُّ النَّاسُ بِأَنْفَاسِهِمْ » « 1 » . « كسى كه مؤمن مسافرى را يارى رساند خداوند هفتاد و سه غم از او برگيرد ، و در دنيا و آخرت از غم و حُزن پناهش بخشد ، و در روزى كه مردمان پشيمان گردند ، غمى سترگ از دوششان بردارد . » نيز مستحبّ است مؤمنان به خانواده حاجيان توجّه داشته باشند ، و آنان را زيارت كنند ، و در صورت نياز بديشان خدمت كنند . از ابوعبداللَّه عليه السلام روايت است كه گفت : على بن الحسين عليه السلام مىفرمايد : « مَنْ خَلَّفَ حَاجّاً فِي أَهْلِهِ وَمَالِهِ كَانَ لَهُ كَأَجْرِهِ حَتَّى كَأَنَّهُ يَسْتَلِمُ الْأَحْجَارَ » « 2 » . « كسى كه عهده‌دار خانواده و اموال يك حاجى گردد ، همچون حاجى اجر مىبرد ، گويى كه خود شخصاً به حجّ رفته است . » 15 - مستحب‌است به‌هنگام بازگشت حاجى به‌ديار خود به‌ديدار او روند . در حديثى از ابو عبداللَّه عليه السلام آمده است كه فرمود :

--> ( 1 ) - وسائل الشّيعه ، ج 5 ، كتاب الحجّ ، آداب السفر إلى الحجّ ، ص 314 ، باب 46 ، حديث 1 . ( 2 ) - همان ، ص 315 ، باب 47 ، حديث 1 .